Bogusław Bobrański
Biografia
Bogusław Bobrański urodził się 10 maja 1904 roku w Nowym Sączu. Był polskim profesorem, doktorem habilitowanym chemii organicznej oraz farmacji. Absolwent Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej (dyplom inżyniera w 1926 roku). Już rok wcześniej pracował w Katedrze Chemii Organicznej pod kierunkiem prof. Edwarda Suchardy. Stopień doktora uzyskał w 1929 roku, a habilitację w 1932 roku. Wtedy został kierownikiem Zakładu Chemii Organicznej i Farmaceutycznej na Oddziale Farmacji Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Podczas wojny pracował jako profesor w Państwowym Instytucie Medycznym we Lwowie, kierując Zakładem Chemii Farmaceutycznej. Po wysiedleniu ze Lwowa w 1946 znalazł się we Wrocławiu, gdzie pracował na Oddziale Farmaceutycznym przy Wydziale Lekarskim miejscowej Politechniki i Uniwersytetu. Został kierownikiem Katedry Chemii Organicznej i Farmaceutycznej wrocławskiej Akademii Medycznej. W 1956 został profesorem zwyczajnym.
Prowadził szerokie badania nad związkami organicznymi, szczególnie nad lekami psychotropowymi. W 1956 roku zsyntezował związek proksybarbal, który po próbach klinicznych znalazł zastosowanie w lecznictwie polskim pod nazwą handlową Ipronal, oraz na Węgrzech jako Vasalgin. Współpracował z przemysłem chemicznym i farmaceutycznym. Napisał około 150 prac eksperymentalnych w kraju i za granicą oraz podręczników akademickich. Promotor szesnastu prac doktorskich, a pięciu doktorantów zostało profesorami.
Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu. W 1957–1962 pełnił funkcję rektora Akademii Medycznej we Wrocławiu; był członkiem korespondent PAN (1960) oraz członkiem rzeczywistym PAN (1970).