Carl Menger von Wolfensgrün
Biografia
Carl Menger urodził się 23 lutego 1840 roku w Nowym Sączu (Galicja, pod zaborem austriackim). Był synem Antona i Karoliny z d. Gerzabek. Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo na uniwersytetach w Pradze i Wiedniu, a następnie uzyskał doktorat z prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 60. XIX wieku został dziennikarzem relacjonującym i analizującym wydarzenia rynkowe, najpierw dla Lemberger Zeitung we Lwowie, a potem dla Wiener Zeitung w Wiedniu.
W 1867 rozpoczął badania nad ekonomią polityczną, które w 1871 roku zaowocowały publikacją Zasad ekonomii. Datę wydania uznaje się za początek szkoły austriackiej; w pracy odrzucił laborystyczną teorię wartości na rzecz koncepcji użyteczności krańcowej.
W 1872 został przyjęty na Wydział Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego, gdzie przez lata uczył finansów i ekonomii politycznej. W 1873 roku objął stanowisko profesora teorii ekonomii. W 1876 został nauczycielem arcyksięcia Rudolfa von Habsburga i towarzyszył mu w podróżach; jego związek z księciem trwał do samobójstwa Rudolfa w 1889 roku.
W 1878 mianowano Mengera na Katedrę Ekonomii Politycznej na Wiedeńskim Wydziale Prawa. W 1883 opublikował Untersuchungen über die Methode der Sozialwissenschaften und der politischen Ökonomie insbesondere, co doprowadziło do nazwania przez niektórych „szkołą austriacką” i wywołało spór metodologiczny (Methodenstreit) z szkołą historyczną. Jego uczniowie, m.in. Eugen von Böhm-Bawerk i Friedrich von Wieser, kontynuowali jego dzieło.
W ostatnich dekadach XIX wieku Menger prowadził prace nad teorią pieniądza i kapitału (Geld, 1892; Zur Theorie des Kapitals, 1888) i kierował pracami nad reformą austriackiego systemu monetarnego. W 1903 zrezygnował z profesorskiej kariery. Do śmierci w 1921 nie stworzył większych prac. Jego dorobek stał się fundamentem ekonomii mengerowskiej, będącej rdzeniem szkoły austriackiej.
Instytucje społeczne w ujęciu mengerowskim powstają spontanicznie w wyniku ewolucyjnego procesu i obejmują m.in. pieniądz, prawo i język; są one nośnikami koordynacji społecznej.