Emil Gruszecki
Biografia
Urodził się w Nowym Sączu 30 czerwca 1897 roku jako syn Stanisława i Heleny ze Styczyńskich. Gimnazjum ukończył w Nowym Targu, gdzie ojciec pracował jako maszynista kolejowy, a on przez dwa lata należał do Drużyn Podhalańskich.
W 1914 roku ochotniczo wstąpił do Legionów Polskich, otrzymując przydział do 3 Pułku Piechoty, a od 1915 do 1 Pułku Ułanów Legjonów Polskich pod dowództwem rotmistrza Władysława Beliny–Prażmowskiego. 28 stycznia 1916 zdał egzamin dojrzałości w Nowym Targu. Od 6 lutego do 1 kwietnia 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego w Ostrołęce, kurs ukończył z wynikiem dobrym. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, jako poddany austriacki został przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego, a następnie zwolniony ze służby.
Od 1918 w 7. Pułku Ułanów Lubelskich. Po I wojnie światowej przeniósł się do Nowego Targu, gdzie służył w 5 Pułku Strzelców Konnych przy Brygadzie Podhalańskiej. W 1921 został przydzielony do 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich w Suwałkach. W 1924 ukończył kurs dowódców szwadronu w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Z dniem 2 listopada 1927 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, jako słuchacz kursu normalnego 1927–1929. 23 sierpnia 1929, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 20 lutego 1930 został przeniesiony do 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie na stanowisko szefa sztabu. W latach 1932–1937 był szefem Wydziału Studiów, a następnie szefem Wydziału Wyszkolenia w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Publikował w periodykach wojskowych, m.in. w Przeglądzie Kawaleryjskim i Polsce Zbrojnej. Do 31 sierpnia 1939 był zastępcą dowódcy 26. Pułku Ułanów Wielkopolskich im. Jana Karola Chodkiewicza w Baranowiczach.
Od 1 września 1939 objął stanowisko szefa Oddziału IV w sztabie Armii „Karpaty”. Na rozkaz szefa sztabu 19 września opuścił Polskę i przez Węgry dotarł do Francji, a następnie do Szkocji, gdzie był dowódcą I dywizjonu rozpoznawczego. W marcu 1942, po układzie Sikorski–Majski, wyjechał do ZSRR by zasilić kadrę oficerów Polskich Sił Zbrojnych. Od 1942 dowodził 5 Kresowym Pułkiem Artylerii Przeciwpancernej. Uczestniczył w walkach 2 Korpusu w kampanii włoskiej 1944, m.in. pod Monte Cassino. Zginął w wyniku bombardowania budynku mieszczącego sztab 3 Dywizji Strzelców Karpackich w Loreto 6 lipca 1944. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Loreto (kwatera 14-B-11).