Feliks Aleksander Langenfeld
Biografia
Feliks Aleksander Langenfeld urodził się 3 lutego 1888 roku w Nowym Sączu. Pochodził z rodziny austriackich osadników rolniczych osiadłych w Königsau (później Równe). Był synem Feliksa (1850–1931, urzędnika) i Emilii z domu Sedlak.
Kształcił się w C.K. Gimnazjum Męskim w Sanoku, gdzie w 1901 ukończył II klasę, a w 1902 ukończył III klasę. Następnie uczył się w Szkole Kadetów Piechoty w Budapeszcie i w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie, którą ukończył w 1908. Został żołnierzem c.k. armii. Jako chorąży służył w sanockim 45. pułku piechoty. Został absolwentem c.k. Szkoły Wojennej. Został mianowany kolejno na stopień porucznika 20 listopada 1911, nadporucznika 1 sierpnia 1914.
Podczas I wojny światowej służył w 45 pułku na froncie rosyjskim od 1914 do 1915, w 1915 przebywał w szpitalu, potem służył w strukturze Komendy Obwodowej w Noworadomsku na przełomie 1915 i 1916 oraz batalionu etapowego w Dąbrowie na przełomie 1916 i 1917, od lipca 1917 na froncie włoskim, gdzie dowodził kompanią. Został awansowany na kapitana w listopadzie 1917. Od 3 listopada 1918 do 28 stycznia 1919 przebywał w niewoli włoskiej. Po odzyskaniu wolności został żołnierzem Armii Polskiej we Francji, służąc w Biurze nr 2 w Paryżu. W 1919 był adiutantem generała Edwarda Castellaza.
Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1918 zostało uznane przynależnym do gminy Sanok. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i powrocie do ojczyzny został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana piechoty zestarszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Od 28 października 1919 był zastępcą majora Feliksa Persa, komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Sącz, pełniąc funkcję w kolejnych latach jako oficer nadetatowy 1. pułku Strzelców Podhalańskich z Nowego Sącza. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów administracyjnych, grupa oficerów kancelaryjnych i awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W lipcu 1927 roku został przeniesiony z PKU Nowy Sącz do Powiatowej Komendy Uzupełnień Żywiec na stanowisko komendanta. W listopadzie 1932 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji Dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 30 czerwca 1933 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 pozostawał w ewidencji PKU Żywiec. Zmarł 28 stycznia 1936 w Żywcu. Został pochowany na cmentarzu w tym mieście w kwaterze wojskowej. Jego żoną została Wanda z domu Zakrzeńska (1890–1973), z którą miał synów Zbigniewa (1920–2001) oraz Feliksa (1925–1993).