Feliks (Szczęsny) Kreutz
Biografia
Feliks Kreutz urodził się 19 listopada 1844 w Nowym Sączu. Studiował mineralogię na Uniwersytecie Lwowskim oraz chemiczne, geologiczne i mineralogiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a studia uzupełniające odbył w Wiedniu. Był uczniem m.in. Alojzego Altha. Od 1870 roku był profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Mineralogii Uniwersytetu Lwowskiego; w 1873 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1874-1875 pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego. W 1887 objął Katedrę Mineralogii UJ; był rektorem tej uczelni (1898-1899) oraz dziekanem Wydziału Filozoficznego (1900-1901).
Od 1887 roku był członkiem korespondentem Akademii Umiejętności, a od 1888 członkiem czynnym. W latach 1870-1887 kierował Muzeum Mineralogicznym we Lwowie, gdzie zgromadził bogate zbiory mineralogiczne, petrograficzne i geologiczne. Był współzałożycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika we Lwowie (założonego wspólnie z Bronisławem Radziszewskim i Julianem Niedźwiedzkim w 1873).
W pracach naukowych zajmował się krystalografią, petrogenezą, krystalofizyką, geologią regionalną i sejsmologią; był pionierem nowoczesnych badań mikroskopowych w mineralogii. Wykładał na Uniwersytecie Lwowskim i współuczestniczył z Juliłem Niedźwiedzkim w Komitecie Redakcyjnym Atlasu geologicznego Galicji. Był aktywnym członkiem Komisji Fizjograficznej AU. W 1903 przeszedł na przedwczesną emeryturę wskutek ciężkiego przepracowania.
W latach 1887-1903 był posłem na Sejm Galicyjski; w 1903 roku został radcą dworu. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.