Ignacy Barski
Biografia
Urodzony 8 stycznia 1893 r. w Nowym Sączu, Ignacy Barski był prawnikiem, który od młodości angażował się w ruch niepodległościowy. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i był organizatorem Drużyn Bartoszowych; w 1914 r. wstąpił do Legionu gen. Rajmunda Baczyńskiego, a następnie do Legionu Wschodniego. Po rozwiązaniu Legionu służył w armii austriackiej, dochodząc do stopnia chorążego. W 1918 r. brał udział w walkach o Lwów, a w 1920 r. w wojnie polsko-bolszewickiej. Jako prawnik służył w administracji państwowej, był m.in. starostą w Biłgoraju i Białej Podlaskiej, podprokuratorem w Zamościu oraz wojewódzkim inspektorem samorządowym we Lwowie. Otworzył też kancelarię prywatną. W 1930 r. zmienił nazwisko Bobek na Barski. Związał się ze Stronnictwem Narodowym, a następnie ze Stronnictwem Pracy.
W czasie II wojny światowej czynnie angażował się w ratowanie Żydów, został członkiem Rady Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu na Kraj. Wstąpił w szeregi Armii Krajowej i podczas Powstania Warszawskiego uczestniczył w pracach Biura Informacji i Propagandy oraz redakcji Kuriera Stołecznego. Po kapitulacji zbiegł z transportu do KL Auschwitz. Po wojnie zamieszkał w Krakowie. Jako adwokat bronił żołnierzy i działaczy PSL; był inwigilowany przez UB, a w latach 1949–1950 więziony. Odmówił współpracy z komunistyczną bezpieką. Po 1956 r. starał się o rehabilitację żołnierzy podziemia.
Pochowany na cmentarzu w Rabce-Zdroju (sektor 5, rząd 4, miejsce 37).
Życie prywatne: Był żonaty z Wandą Marią, z którą miał cztery córki.
Odznaczenia i nagrody: Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Niepodległości, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyż Obrony Lwowa, Krzyż Partyzancki.