Jan Bratro
Biografia
Jan Bratro urodził się 10 kwietnia 1895 w Nowym Sączu. Był synem Adama Mariana i Emilii z domu Heidler. Ojciec był inżynierem, kierownikiem budowy wagonów w sanockiej fabryce, działaczem społecznym i niepodległościowym w Sanoku. Bratro miał czterech braci; dwaj z nich zmarli we wczesnym wieku, a dwaj pozostali polegli w działaniach wojennych.
W 1913 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku. Był jednym z pierwszych członków sanockiego ruchu skautowego, pełnił funkcje drużynowego I Drużyny Skautowej im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego i był związany z Harcerstwem Sanockim.
Uczył się w Akademii Wojskowej w Wiedniu. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich 7 września 1914 r. i dowodził plutonem w kompanii wiedeńskiej Andrzeja Galicy, a następnie służył w 7. Pułku Piechoty na różnych stanowiskach, m.in. adiutanta 2 kompanii VI batalionu. Od 1915 r. pełnił funkcje adiutanta kolejnych jednostek i dowódcę 1 kompanii V batalionu; awansował do porucznika 1 listopada 1916 r. Przebyty szlak bojowy I Brygady Legionów zakończył w I wojnie światowej.
W wyniku kryzysu przysięgowego z lipca 1917 r. został zwolniony z Legionów, wcielono go do armii Austro-Węgier, a po zakończeniu działań skierowano na front włoski. W listopadzie 1918 przyjęty do Wojska Polskiego, objął stanowisko naczelnika kancelarii Okręgowej Komendy Uzupełnień w Łodzi i w 1919-1920 kontynuował służbę w odbudowie armii po I wojnie światowej; w czerwcu 1920 dowodził 101. pułkiem piechoty w I Brygadzie Rezerwowej.
Po okresie działań wojennych kontynuował karierę w armii, dowodząc kolejnymi oddziałami: 20. i 21. pułkiem piechoty, a w 1924 awansował na podpułkownika. Następnie służył w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, był zastępcą dowódcy pułku w 4. Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie, a od 1929 do 1938 dowodził 28. Pułkiem Strzelców Kaniowskich w Łodzi. 21 grudnia 1932 r. awansował na pułkownika. Od lutego 1938 r. był dowódcą piechoty dywizyjnej 29. Dywizji Piechoty w Grodnie, a jednocześnie działał w Związku Strzeleckim jako prezes Łódzkiego Okręgowego Związku Stowarzyszeń Strzeleckich, Łowieckich i Łuczniczych.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej; nadchodził m.in. dowództwo nad grupą płk. Bratro (29 Brygady Piechoty w Front północny), jednak po 23–27 września pojawiły się sprzeczne przekazy; córka Jadwiga Bratro potwierdziła, że ojciec nie był w niewoli i przebywał w Warszawie. Zmarł 30 września 1951 r. w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
Żoną Jana Bratro była Zofia, z domu Durr (1906–1977), artystka plastyk.