Juliusz Freisler
Biografia
Juliusz Freisler urodził się w Nowym Sączu w rodzinie robotniczo-kolejarskiej. W 1928 zdał maturę i ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie. 5 sierpnia 1933 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1933 i 451. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił go do 10. Pułku Piechoty w Łowiczu.
W 1935 doznał ciężkiej rany w prawej ręce podczas manewrów, ratując młodego żołnierza; został uznany za inwalidę, odwołał się od decyzji i został oficerem administracyjnym. Wkrótce złożył podanie o przywrócenie do wojsk liniowych.
Na stopień porucznika mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później, w tym samym stopniu i starszeństwie, przeniesiony do korpusu oficerów zdrowia, grupa sanitarna. W marcu 1939 pełnił służbę w Kadrze Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie na stanowisku zastępcy oficera mobilizacyjnego.
W kampanii wrześniowej 1939 brał udział w obronie Warszawy, dowodząc kompanią karabinów maszynowych Batalionu Stołecznego. 24 września około godziny 1:00 wziął udział w wypadowej 1. kompanii strzeleckiej z rejonu fortu II na miejscowość Blizne i skrzyżowanie dróg na południe od fortu III. Został uznany za poległego, a pośmiertnie awansowany przez generała Juliusza Rómmelana na kapitana. Faktycznie został ciężko ranny; Ludwik Głowacki w marcu 1945 we Włodawie rozmawiał z porucznikiem Freislerem; zraniony, stracił rękę, odzyskał przytomność w domu przy ul. Wolskiej i zmarł w 1945 roku.
Jego dom rodzinny w Nowym Sączu był punktem kontaktowym dla kurierów AK prowadzonym przez ojca i matkę. Trzej bracia Freislerowie walczyli w Armii Krajowej, a siostry były łączniczkami.