Leopold Kwiatkowski
Biografia
Leopold Kwiatkowski urodził się 11 listopada 1906 roku w Nowym Sączu. Ukończył Szkołę Powszechną w Nowym Sączu, a następnie Państwową Szkołę Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, którą ukończył w 1928 roku. Należał do szkolnego koła modelarstwa lotniczego i od młodości rozwijał zainteresowania lotnictwem.
W czasie służby wojskowej w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku-Białej (1929) był członkiem sekcji narciarskiej WKS i startował w zawodach w Żywcu, zajmując miejsca na podium. Później brał udział w licznych zawodach organizowanych przez Związek Strzelecki „Strzelec” i w latach 1931–1935 był jednym z organizatorów sekcji narciarskiej i trenerem w Kolejowego Przysposobienia Wojskowego „Sandecja”. Jego wychowankami byli Roman Stramka, Julian Zubek, Zbigniew Ryś i Jan Freisler.
W 1932 roku został członkiem Kolejowego Koła Szybowcowego LOPP w Nowym Sączu; w 1933 roku w Bezmiechowej zdobył uprawnienia instruktora szybowcowego. W kolejnych latach uzyskał kategorie B i C pilota szybowcowego. Brał udział w krajowych zawodach szybowcowych organizowanych przez Aeroklub Rzeczypospolitej Polskiej: IV Zawodach Szybowcowych w Ustianowej (1934) na szybowcu IS-B Komar jako zawodnik krakowskiej sekcji lotniczej LOPP oraz w V Zawodach Szybowcowych (1935), gdzie zajął 8. miejsce w klasyfikacji wysokości lotów i 7. miejsce w klasyfikacji czasów lotów, a także zdobył srebrny medal za przelot docelowy Sanoka. W nowo powstałej Szkole Szybowcowej LOPP Okręgu Krakowskiego w Tęgoborzy pełnił funkcję instruktora szybowcowego.
W sierpniu 1939 roku ewakuował z Tęgoborzy do Stanisławowa szkołę szybowcową, której był komendantem. Podczas okupacji niemieckiej ukrywał się, wstąpił do konspiracyjnej ZWZ, gdzie jako sportowiec i żołnierz rezerwy brał udział w tworzeniu tras, punktów łączności i melin służących do przerzucania polskich żołnierzy i cywilów z okupowanej Polski na Węgry przez granicę słowacką.
Do służby kurierskiej zaangażował swojego wychowanka, Romana Stramkę, ps. „Romek”. Wiosną 1940 roku będąc w Budapeszcie, Kwiatkowski został zaprzysiężony i jako żołnierz podziemia pod ps. „Tomek” rozpoczął regularną pracę kuriera na trasie Warszawa – Kraków – Nowy Sącz – Budapeszt. Pokonywał szlaki kurierskie o kryptonimach „Poprad” i „Dunajec”, przebiegały one przez Piwniczną i Szczawnicę, gdzie najczęściej przekraczał granicę. W marcu 1940 Centralny Komitet Obrony Narodowej polecił dostarczyć bardzo ważne dokumenty oraz przeprowadzić z Nowego Sącza do Budapesztu Ryszarda Świętochowskiego. Zadanie wykonali Kwiatkowski, Roman Stramka (ps. „Romek”), Jan Freisler (ps. „Sądecki”) i Klemens Gucwa (ps. „Góral”). Przy granicy słowacko-węgierskiej natknęli się na węgierską straż graniczną; Świętochowski został aresztowany, kurierzy zbiegli z dokumentami, które zostały dostarczone do gen. Sikorskiego.
W 1942 roku uruchomił nową sztafetową trasę kurierską z Rab Wyżnych do Orawki przez Trstenę na Słowacji, do Popradu i dalej na Węgry. Jako kurier łącznie 102 razy przekroczył granicę, 16 razy do Budapesztu i 86 razy na Słowację, przenosząc materiały konspiracyjne, pieniądze i broń. Po rozpoczęciu aresztowań siatek kurierskich przez Gestapo wstąpił do oddziału partyzanckiego pod dowództwem Juliana Zapały „Lampart” działającego w Gorcach.
Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do Szkoły Szybowcowej w Tęgoborzy i pracował w niej jako instruktor szybowcowy do 1948 roku; w tym roku został wybrany Komisarzem Sportowym Aeroklubu RP dla województwa krakowskiego. Do jesieni 1950 pełnił funkcję kierownika szkoły szybowcowej, która została rozwiązana przez władze; został usunięty z pracy w lotnictwie z powodu przynależności do AK. Po 1956 roku został zrehabilitowany i powrócił do lotnictwa w Aeroklubie Podhalańskim w Łososinie Dolnej. W 1958 roku otrzymał dyplom Paula Tissandiera od Międzynarodowej Federacji Lotniczej. W latach 1962–1968 pełnił funkcję kierownika Aeroklubu Podhalańskiego w Łososinie Dolnej.
Leopold Kwiatkowski zmarł 11 lutego 1968 roku w Nowym Sączu i został pochowany na Katolickim Cmentarzu Komunalnym przy ul. Rejtana. Upamiętniono go poprzez nadanie nazwy jego imienia Aeroklubowi Podhalańskiemu oraz ulic w Nowym Sączu, a także nadanie dyplomów i odznaczeń.