Ludwik de Delney Misky
Biografia
Urodził się 16 stycznia 1884 w Nowym Sączu w rodzinie o węgierskich korzeniach. Studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1902–1910 pod kierunkiem Floriana Cynka, Leona Wyczółkowskiego, Józefa Pankiewicza i Józefa Mehoffera. Jednocześnie był studentem Wydziału Filozofii i Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Następnie studiował muzealnictwo w Paryżu, Dreźnie, Lipsku, Berlinie i Wiedniu. Do Krakowa powrócił w 1907, podjął pracę nauczyciela rysunku, a w późniejszych latach został inspektorem szkolnictwa i wizytatorem. Od 1925 był naczelnikiem Wydziału Szkół Zawodowych Województw Południowych w Krakowie. W 1927 został pracownikiem Kuratorium Krakowskiego Okręgu Szkolnego, publikował artykuły dotyczące nauczania rysunku, był również autorem podręczników związanych z metodyką nauczania i organizacją szkolnictwa dla nauczycieli. Był członkiem Cechu Artystów Plastyków „Jednoróg”.
Od 10 lutego 1917 był mężem Olgi Łodzia-Michalskiej (1893–1964). Zmarł 1 lutego 1938 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera PAS 44-zach-po lewej Surówków).
Malował pejzaże, portrety i martwą naturę; był także grafikiem uprawiającym wszystkie techniki metalowe i drzeworyt. Był autorem kilku ekslibrisów i kilimów. Największy zbiór prac znajduje się w Dworku Emila Zegadłowicza w Gorzeniu Górnym.
Najważniejsze dzieła: Potok w śniegu (1905), Pejzaż tatrzański (ok. 1915), Park Stryjski we Lwowie (ok. 1915), Portret Macieja Szukiewicza (1919), Dom Jana Matejki, Łódka (ok. 1930).
Ordery i odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936).