Mieczysław Józef Kwarciński
Biografia
Mieczysław Józef Kwarciński urodził się 25 listopada 1912 roku w Nowym Sączu. Był synem Józefa, ślusarza w PKP, i Wandy z domu Wilczyńskiej. Po ukończeniu Państwowego Seminarium Męskiego im. J. Długosza w Starym Sączu uzyskał dyplom nauczyciela szkół powszechnych. W 1934 roku ukończył dywizyjny kurs w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 4. Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. Pracował jako dyżurny ruchu na PKP.
W 1939–1940 kontynuował służbę, a 13 maja 1940 przekroczył granicę polsko-słowacką i po przebyciu Węgier i Jugosławii dotarł do Francji, skąd trafił do Camp de Carpiagne. W czerwcu 1940 trafił do Wielkiej Brytanii i został przydzielony do 3 Brygady Kadrowej Strzelców, a następnie do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej.
Po szkoleniu w dywersji, łączności i sabotażu został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzut dokonano w nocy 25–26 stycznia 1943 roku w ramach operacji Screwdriver. Został przydzielony do Kedywu Inspektoratu Radzyń Podlaski w Okręgu Lublin AK na stanowisko oficera dywersji Inspektoratu. Od października 1943 roku Kwarciński działał w Inspektoracie Zamość i pełnił kolejno funkcje: dowódcy radiostacji nr 77, plutonu radio (od wiosny 1944 roku), kompanii łączności, oficera łączności oddziału partyzanckiego nr 9, a od 20 maja 1944 roku – 9. pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty Legionów AK.
9. pułk piechoty złożył broń przed Armią Czerwoną 30 lipca 1944 roku. Kwarciński wydał radiostację, zawiadomił o tym Londyn i wyruszył do Warszawy. Został aresztowany w Falenicy przez NKWD i wywieziony do Majdanka, skąd zbiegł, 22 sierpnia 1944 dotarł do Szczebrzeszyna. Padł ofiarą prowokacji NKWD związanej z próbą porwania radzieckiego samolotu w celu wydostania się z Polski. Został aresztowany przez NKWD i przewieziony na Zamek Lubelski. 2 lutego 1945 roku został skazany przez Wojskowy Sąd Garnizonowy na karę śmierci. W nocy z 18 na 19 lutego 1945 roku w wyniku akcji zbrojnego podziemia został uwolniony i przedostał się w marcu na Zamojszczyznę, a wkrótce potem na Zachód. W latach 1945–1946 służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej, a później do 1948 roku w PKPR. Osiedlił się w Londynie, pracował jako inżynier.
Tymczasem w Polsce wydano za nim list gończy (kwiecień 1945), następnie na podstawie amnestii w 1947 roku zamieniono mu wyrok śmierci na 12,5 roku więzienia, a w 1956 roku – na 8 lat i miesiące. Zmarł 23 lutego 1978 r. w Londynie, a 13 maja tego samego roku urnę z prochami przewieziono do Polski i złożono na cmentarzu komunalnym w Nowym Sączu.