Raphael Mahler
Biografia
Urodzony w Nowym Sączu Raphael Mahler uzyskał tradycyjne wykształcenie religijne i do 15 roku życia uczęszczał do jesziwy. Następnie, w 1918 roku, ukończył gimnazjum w Krakowie. Studiował historię i filozofię na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie w 1922 roku uzyskał doktorat. Podczas pobytu w Wiedniu uczęszczał również do tamtejszego seminarium rabinackiego.
Po uzyskaniu doktoratu wrócił do Polski, gdzie podjął pracę jako nauczyciel historii w hebrajskim gimnazjum Jawne w Łodzi oraz w Koninie, a następnie, od 1924 roku, w Gimnazjum i Liceum Ascola w Warszawie. Rozpoczął również badania dotyczące historii Żydów w Polsce. Był związany z Poalej Syjon – Lewicą.
Wraz z Emanuelem Ringelblumem założył Żydowskie Koło Młodych Historyków związanych ściśle z powstaniem Sekcji Historycznej JIWO. Następnie jako badacz angażował się w działalność JIWO. Publikował artykuły na łamach czasopism Arbeter Cajtung oraz Freie Jugend, współpracował również z Miesięcznikiem Żydowskim oraz był współwydawcą gazety Junger Historiker.
W 1937 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, zamieszkał w Nowym Jorku. Podjął pracę w nowojorskim kolegium dla nauczycieli żydowskich oraz w YIVO. Zaangażował się także w działalność Jad Waszem oraz w Committee of Jewish Writers, Artists and Scientists.
W 1950 roku wyjechał do Izraela, gdzie wykładał historię gospodarczą w Wyższej Szkole Prawa i Ekonomii w Tel Awiwie. W 1959 roku objął stanowisko docenta na Uniwersytecie Tel Awiwskim, a w 1963 roku uzyskał professurę. Był członkiem komitetu doradczego Jad Waszem i laureatem Nagrody Izraela w 1977 roku.
Był działaczem Mapai, zwolennikiem doktryny marksistowskiej w nauce.
Zmarł 4 października 1977 roku i został pochowany na cmentarzu En ha-Szofet.
Naukowo zajmował się historią Żydów w Polsce, samorządem żydowskim w Polsce, karaimami oraz żydowską historiografią, chasydyzmem i haskala.
Jego prace ukazały się w jidysz, polskim, hebrajskim, niemieckim i angielskim. W 1974 roku wydano księgę jubileuszową z bibliografią ponad 500 publikacji.
Najważniejsze dzieła: Di Yidn w amolikn Poyln (Żydzi w dawnej Polsce, 1946); Ha-Kara’im (Gözleve, 1946); Yidn w amolikn Poyln w likht fun tsifern (Żydzi w dawnej Polsce w świetle statystyki, 1958); Ha-Ḥasidut Bavaria haskala (dzieje chasydyzmu i haskali, 1961); Yehude Polin ben shete milḥamot ha-olam (Żydzi w Polsce na przestrzeni dwóch wojen światowych, 1968).
Divre Yeme Yisra’el: Dorot aḥaronim (historia narodu żydowskiego w czasach nowożytnych, 1952 – 1979), z których siedem tomów zostało opublikowanych w jidysz i hebrajskim. Magnum Opus Mahlera pozostało niedokończone.