Stanisław Bednarski
Biografia
Stanisław Bednarski urodził się 9 kwietnia 1896 w Nowym Sączu. Był jezuitą i działaczem katolickim. Studiował historię kultury, literaturę i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1923–1927. Jego doktorat „Upadek i odrodzenie szkół jezuickich w Polsce” (1933) został nagrodzony przez Polską Akademię Umiejętności. W latach 1924–1929 i 1933–1934 pełnił funkcje redaktora „Sodalis Marianus” (później „Wiara i Życie”), a także „Naszych Wiadomości” (1931–1936) i „Kalendarza Serca Jezusowego” (1928, 1931–1938); współpracował z „Przeglądem Powszechnym”.
Wykładał historię sztuki chrześcijańskiej i metodologię pracy naukowej na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego. Był członkiem wielu towarzystw naukowych oraz działaczem organizacji społecznych. W 1935 został prokuratorem Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy, a w 1937 jego dyrektorem.
W 1925 objął kierownictwo Archiwum Prowincji Małopolskiej, od 1929 r. kierował Biblioteką Pisarską Prowincji Jezuitów. Bednarski specjalizował się w szkolnictwie i kulturze jezuickiej, autor licznych broszur i artykułów naukowych oraz popularyzator. Współpracował z Polskim Słownikiem Biograficznym i zorganizował archiwum fotokopii Archiwum Jezuitów i Archiwum Watykańskiego.
W czasie II wojny światowej był dwukrotnie aresztowany. 8 lipca 1940 umieszczono go w więzieniu przy ul. Montelupich, a następnie wywieziono do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a później do KL Dachau.