Stanisław Liszka
Biografia
Stanisław Liszka (1894–1939) był majorem piechoty Wojska Polskiego, działaczem niepodległościowym i kawalerem Orderu Virtutu Militari. Urodził się 20 lipca 1894 roku w Nowym Sączu jako syn Andrzeja i Marii z Mrozów.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w II batalionie 1. Pułku Piechoty. Został ranny, przed marcem 1915 superarbitrowany w Kętach i skierowany do szpitala. Po rekonwalescencji służył w 5. Pułku Piechoty. 29 kwietnia 1917 został wymieniony w spisie podoficerów i żołnierzy 5 pp dla Komendy LP, będąc wówczas przydzielonym do 2 kompanii I batalionu pułku.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 17 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich, pełniący służbę w 5 pp Leg., został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w piechocie. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 5 pp Leg. wg garnizonie Wilno.
W 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 77. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W marcu 1932 został przeniesiony do 83 pułku piechoty w Kobryniu na stanowisko dowódcy batalionu. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1939 pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisku szefa Wydziału Ogólno-Organizacyjnego Komendy Junackich Hufców Pracy. Mieszkał w stolicy przy ul. Ludnej 5.
W czasie kampanii wrześniowej walczył jako dowódca III batalionu 62. pułku piechoty. 17 września 1939 pod Brochowem, w trakcie bitwy nad Bzurą, został ciężko ranny i zmarł cztery dni później w szpitalu w Modlinie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C27, rząd 4, grób 4).