Wilhelm Jakub Kasprzykiewicz

Urodził się w Nowym Sączu 5 lipca 1896 roku. Był synem Antoniego, kolejarza, zmarłego w styczniu 1939 roku, i Kunegundy (lub Katarzyny) z Mordarskich; miał siostrę Marię. W rodzinnym mieście uczęszczał do szkoły powszechnej, a od 1907 do I Gimnazjum. Podczas nauki działał w harcerstwie i Związku Strzeleckim; groziła mu relegacja ze szkoły po anonimowym donosie, a przez to ograniczył ćwiczenia w Związku Strzeleckim.

Po wybuchu I wojny światowej tuż po ukończeniu 18 roku życia wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 13 kompanii 2 pułku piechoty. W 1915 zdał maturę w Pradze, po czym został wcielony do armii, a po ukończeniu szkoły oficerskiej w Opawie służył w 20 pułku piechoty. Jako chorąży brał udział w walkach na frontach rosyjskim i włoskim; na froncie włoskim dostał się do niewoli włoskiej w 1917. Odzyskał wolność 20 listopada 1918. Wówczas wstąpił do 2 pułku piechoty im. Kościuszki we Włoszech, a w 1919 do 5 pułku Strzelców Podhalańskich Armii Polskiej we Francji.

Wraz z tym wojskiem powrócił do ojczyzny i wstąpił do Wojska Polskiego. Został mianowany porucznikiem piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1919 awansował do stopnia kapitana. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 47 pułku Strzelców Kresowych, pełniąc funkcję dowódcy plutonu, dowódcy 12 kompanii w trakcie Bitwy Warszawskiej 1920, a we wrześniu 1920 dowódcy III batalionu. Otrzymał Virtuti Militari za czyny dowódcze kompanią z 13 sierpnia 1920 w bitwie pod Ossowem, po utracie pola przez stronę polską dokonał kontrataku, wypierając wroga z rejonu Wołomina do Leśniakowizny.

26 stycznia 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i lokatą 1840 w korpusie oficerów piechoty; jego oddziałem macierzystym był nadal 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Dowództwie 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie na stanowisku II oficera sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 53 Pułku Piechoty w Stryju. Tymczasowo studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W marcu 1924 został przeniesiony do 48 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie. W 1928 ponownie w Dowództwie 11 Dywizji Piechoty. Następnie został oficerem 78 Pułku Piechoty w Baranowiczach. W latach 1929–1931 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 27 stycznia 1930 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 94. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 września 1931 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu oficera dyplomowanego, został przydzielony do Dowództwa 23 Dywizji Piechoty w Katowicach na stanowisko szefa sztabu. 26 stycznia 1934 otrzymał przeniesienie do składu osobowego Inspektora Armii generała dywizji Tadeusza Piskorana na stanowisko oficera sztabu. W 1937 roku został mianowany kierownikiem referatu wydziału ogólnego w Dowództwie Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

Kampanię wrześniową odbył w Sztabie Armii Prusy na stanowisku szefa oddziału IV. Do 23 września 1939 uczestniczył w walkach wojny obronnej z zakończeniem w rejonie Tomaszowa Lubelskiego. Podczas usiłowania przejścia na obszar Węgier został zatrzymany przez Niemców i trafił do niewoli niemieckiej. Był osadzony w tymczasowym obozie jenieckim w Radomiu, skąd przekazano go stronie sowieckiej. Trafił do Kozielska, a po 4 kwietnia 1940 został przetransportowany do Katynia i tam rozstrzelany. Został pochowany w lesie katyńskim; ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców w 1943 roku. Obecnie spoczywa na terenie Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu. 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika; decyzja została ogłoszona 9 listopada 2007 roku.

W Nowym Sączu Kasprzykiewicz został upamiętniony symbolicznie na cmentarzu w osiedlu Helena oraz wymieniony na tablicy pamiątkowej ofiar zbrodni katyńskiej związanych z Sądecczyzną, ustanowionej 16 maja 1992 w kościele św. Kazimierza. W ramach akcji Katyń pamiętamy / Katyń Ocalić od zapomnienia zasadzono Dęby Pamięci upamiętniające Wilhelma Kasprzykiewicza: przy Zespole Szkół w Dziadkowicach oraz 15 kwietnia 2012 przy Szkole Podstawowej w Majdanie. 15 sierpnia 2014 na Cmentarzu Poległych w Bitwie Warszawskiej w Ossowie odsłonięta została tablica upamiętniająca ośmiu dowódców polskich oddziałów uczestniczących w walkach, którzy w 1940 zostali ofiarami zbrodni katyńskiej; wymieniono na niej generałów i ppłk. Wilhelma Kasprzykiewicza.