Wołodymyr Kubijowycz

etnograf, geograf, encyklopedysta
23.09.1900 02.11.1985 Nowy Sącz

Biografia

Wołodymyr Kubijowycz był ukraińskim etnografem, geografem i encyklopedystą oraz działaczem narodowym. Urodził się 23 września 1900 roku w Nowym Sączu i zmarł 2 listopada 1985 roku w Paryżu. Był docentem Uniwersytetu Jagiellońskiego (1928–1939) oraz profesorem Wolnego Uniwersytetu Ukraińskiego w Pradze od 1940 roku. W latach 1939–1945 pełnił funkcję przewodniczącego Ukraińskiego Komitetu Centralnego, a także był głównym redaktorem Encyklopedii Ukrainoznawstwa oraz sekretarzem generalnym Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki, a od 1952 prezesem jego europejskiej filii.

W czasie II wojny światowej był jednym z organizatorów i promotorem powstania ukraińskiej 14. Dywizji Grenadierów SS. Po wybuchu wojny wyjechał do Krakowa i później do Niemiec; w 1940 objął stanowisko profesora w Pradze. Po wojnie osiadł w Bawarii, kontynuując aktywność naukową i emigracyjną. Był autorem licznych prac z zakresu etnografii, demografii i geografii Karpat, a jego działalność obejmowała również redakcję i publikację licznych encyklopedycznych prac o Ukrainie.

W okresie powojennym nadzorował prace Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki w Monachium i Paryżu, a także współtworzył edytorskie projekty Encyklopedii Ukrainoznawstwa i Encyklopedii Ukrainy, których łączny dorobek obejmuje dziesięć tomów wydanych w latach 1949–1984.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Przewodniczący Ukraińskiego Komitetu Centralnego (1939–1945)
Główny redaktor Encyklopedii Ukrainoznawstwa (1949–1984)
Redaktor Encyklopedii Ukrainy (dwutomowej) i redaktor naczelny serii Encyklopedii Ukrainoznawstwa
Profesor Wolnego Uniwersytetu Ukraińskiego w Pradze (od 1940)
Sekretarz generalny Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki (1947–1963) i prezes europejskiej filii Towarzystwa (od 1952)

Ciekawostki

Zaproponował wysiedlenia Polaków i innych z Dystryktu Galicja w kontekście planów niemieckiej administracji, co było kontrowersyjne i skomentowane przez historyków.
Był promotorem powstania ukraińskiej 14. Dywizji Grenadierów SS i popierał jej traktowanie jako ukraińskie siły zbrojne.
Po wojnie osiadł w Bawarii i aktywnie działał na emigracji w roli lidera Towarzystwa Szewczenki, kontynuując działalność naukową i edytorską.

Udostępnij