Zofia Ameisenowa
Biografia
Urodziła się 31 maja 1897 roku w Nowym Sączu. Była polską historyczką sztuki, specjalizującą się w zagadnieniach związanych z rękopisami iluminowanymi oraz grafiką; ceniona była jako znawczyni europejskiego malarstwa miniaturowego i ikonografii biblijnej. W 1921 roku ukończyła studia doktoranckie na Uniwersytecie Jagiellońskim i rozpoczęła pracę na tej uczelni, pełniąc funkcję asystentki w Bibliotece Jagiellońskiej.
Podczas II wojny światowej Ameisenowa przebywała najpierw w Łucku (1939–1940), a następnie w Kosowie Huculskim (1940–1942). Jej mąż, Aleksander Ameisen, pracował w szpitalu wernologicznym dla uchodźców. 16 października 1941 roku małżeństwo znalazło się w kosowskim więzieniu wraz z 2700 aresztowanych Żydów. Z mordu ludności żydowskiej ocalało jedynie ich dwoje oraz stomatolog, którego nazwiska nie ustalono. Następnie para uciekła przez Czerniowce do Bukaresztu.
Po wojnie powróciła do Krakowa i kontynuowała pracę na uczelni. W 1955 roku otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1959 - profesora zwyczajnego. Ameisenowa określiła sobie cel uporządkowania i skatalogowania zasobów grafiki oraz opublikowania najcenniejszych zabytków iluminowanych znajdujących się w Bibliotece Jagiellońskiej. Mimo postępującej choroby naczyń wieńcowych kontynuowała pracę nad tym zadaniem, aż do choroby męża i jego śmierci w 1961 roku; opiekowała się nim do samego końca.
Zmarła w nowohuckim szpitalu im. Stefana Żeromskiego i została pochowana na nowym cmentarzu żydowskim przy ulicy Miodowej w Krakowie.