Andrzej Czyżowski

Andrzej Czyżowski urodził się 2 lutego 1919 roku w Nowym Sączu. W młodości mieszkał z rodzicami w Bygoszczy, gdzie ukończył gimnazjum w 1938 roku i rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Rezerwy przy 61 Pułku Piechoty w Bydgoszczy. Jego szkolnym kolegą był Tadeusz Nowakowski.

W wojnie obronnej we wrześniu 1939 roku walczył w obronie Warszawy; następnie przedostał się do Francji i slużył w Wojsku Polskim, w 5 Małopolskim Pułku Strzelców Pieszych. Po kampanii francuskiej został internowany w Szwajcarii. Publikował tam w piśmie 'Pamiętnik Literacko-Naukowy'. Przed końcem II wojny światowej uciekł z internowania i został żołnierzem 2 Korpusu Polskiego. Po zakończeniu działań wojennych pracował w Gazecie Żołnierza wydawanej w Bari. W 1946 zamieszkał w Wielkiej Brytanii, był prywatnym przedsiębiorcą.

W 1966 został pracownikiem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, kolejno w redakcji dziennika radiowego, w dziale nasłuchu (od 1969), w dziale przeglądu prasy polskiej (od 1974) i ponownie w dzienniku radiowym (od 1978). W 1985 przeszedł na emeryturę w RWE. W marcu 1986 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Informacji w rządzie Kazimierza Sabbata. 29 maja 1986 został ministrem informacji w rządzie Edwarda Szczepanika, ale 1 października tego roku zrezygnował z tej funkcji na własną prośbę w związku z objęciem funkcji redaktora naczelnego londyńskiego Dziennika Polskiego, którym pozostawał do 1991/1992.

11 listopada 1990 został odznaczony przez Prezydenta RP na Uchodźstwie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Opublikował wspomnienia 'Werble i tarabany: moja wojna i niepokój' (2001). Pochowany na cmentarzu św. Andrzeja Boboli w Londynie.